ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΟΥΝΑΣ

Η εκτροφή γουνοφόρων ζώων ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα. Από τότε και μέχρι τις μέρες μας, έχει μετατραπεί σε μια ιδιαίτερα κερδοφόρο βιομηχανία. Οι χώρες στις οποίες ανθεί είναι η Δανία, η Φινλανδία, η Ολλανδία και οι χώρες της Βαλτικής στην Ευρώπη. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Αργεντινή με τη μορφή οικογενειακών επιχειρήσεων. Τέλος, η Ρωσία και η Κίνα, χώρες στις οποίες παρατηρείται οικονομική ανόρθωση σε ορισμένες κοινωνικές ομάδες με αποτέλεσμα να έχει εκτιναχθεί στα ύψη ο παγκόσμιος τζίρος λόγω της αυξημένης ζήτησης, αλλά και να υιοθετούνται πρακτικές παράνομες και απάνθρωπες (όπως οι χιλιάδες σκύλοι και γάτες που σκοτώνονται στην Κίνα και το τρίχωμά τους χρησιμοποιείται ένθετο μέσα σε κάποιες γούνες, εν αγνοία των καταναλωτών).
Η βιομηχανία γούνας αποτελεί ένα τρίπτυχο βαναυσότητας: η σύλληψη των άγριων ζώων με παγίδες, η αναμονή σε καθεστώς αιχμαλωσίας και τελικά η θανάτωσή τους.
Σήμερα, 10 εκατομμύρια ζώα παγιδεύονται κάθε χρόνο για τη γούνα τους. Παράλληλα, παγιδεύονται και άλλα, όπως σκίουροι, σκύλοι, μεγάλα πουλιά, κ.α. που δεν προορίζονται για τη βιομηχανία γούνας. Σε 88 χώρες η χρήση παγίδας έχει απαγορευτεί γιατί οδηγεί το ζώο σε αργό και βασανιστικό θάνατο. Πανικόβλητο και στην προσπάθειά του να απελευθερωθεί, το παγιδευμένο ζώο συχνά αυτο-ακρωτηριάζεται με αποτέλεσμα να πεθαίνει από αιμορραγία ή σηψαιμία λίγο αργότερα. Οι χώρες που επιτρέπουν ακόμη τη χρήση παγίδας είναι ( όλως τυχαίως;) οι ίδιες που έχουν και τη μεγαλύτερη ζήτηση και παραγωγή γούνας σήμερα.
Οι άθλιες συνθήκες αιχμαλωσίας κάτω από τις οποίες προσπαθούν να επιβιώσουν τα γουνοφόρα ζώα, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο φαινόμενο του κανιβαλισμού, σε στρες και σε νευρωτικές συμπεριφορές. Έχουν γίνει αναρίθμητες μελέτες για τη βελτίωση των συνθηκών, όπως πιο ευρύχωρα κλουβιά και καλύτερα υλικά, ύπαρξη καταφυγίων, δυνατότητα για κολύμπι ή σκάψιμο που θα απάλυναν κάπως το μαρτύριο των ζώων. Όμως το κόστος έτσι αυξάνει σημαντικά, κάτι μάλλον δυσβάστακτο για τις μικρές επιχειρήσεις και εντελώς περιττό για ορισμένες διάτρητες συνειδήσεις.
Η θανάτωση, που θα ‘πρεπε τελικά να αποτελεί τη λύτρωση για το ζώο, είναι μια αναπαραγωγή μεθόδων βασανισμού που εφαρμόστηκαν κατά την ιστορική πορεία του ανθρώπινου είδους και που έχουν καταδικαστεί ως αποτροπιαστικές και φρικαλέες από εμάς τους ίδιους. Χτυπήματα στο κεφάλι με ρόπαλα, ηλεκτροσόκ πάνω σε ψυχρά τραπέζια για να μην υποβαθμιστεί η ποιότητα του τριχώματος, ασφυξία μέσα σε κιβώτια μετά από 15 αγωνιώδη λεπτά, και – η κορύφωση της θηριωδίας ( αν και δεν θα ‘πρεπε να λέγεται έτσι, γιατί » απ’ όλα τα έμψυχα θηρία που έχουνε και νου, το πιο άθλιο είναι ο άνθρωπος «, μια παράφραση στίχων της Ιλιάδας, Ρ στ.446-447 )
– το ζωντανό γδάρσιμο… Μια βόλτα στο Διαδίκτυο μπορεί να συγκλονίσει ακόμη και τον πλέον φανατικά και ανερυθρίαστα αδάφορο ως προς αυτήν τη γενοκτονία, αν βέβαια αντέξει τις σκληρές εικόνες που θα αντικρύσει.
Τι είναι τελικά αυτό που δικαιολογεί τέτοιες συμπεριφορές; Η ανάγκη για προστασία από το κρύο είναι μια σαθρή δικαιολογία που καταρρίπτεται πολύ εύκολα μια που τα νέα υλικά των ενδυμάτων είναι εξίσου ζεστά, ελαφριά, εύκολα στους χειρισμούς και σαφώς οικονομικότερα. Δυστυχώς, λοιπόν, απομένουν η επιδειξιομανία και η ματαιοδοξία
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η βιομηχανία γούνας συμβάλλει τα μέγιστα σε κάποιες οικονομίες. 117.000 επιχειρήσεις που σχετίζονται ποικιλοτρόπως με τη γούνα προσφέρουν εργασία σήμερα σε περισσότερους από 1 εκατομμύριο εργαζόμενους. Ο τζίρος παγκοσμίως έχει ξεπεράσει τα 12 δισ. δολλάρια ετησίως.
Η στάση μας αυτή όμως, στην ουσία η στάση ενός κυρίαρχου είδους προς τα υποτελή και υποδεέστερα, πόσο άραγε δικαιώνει το μεγαλείο της ανθρώπινης φύσης που τόσο συχνά επικαλούμαστε; Πόσο επιβεβαιώνει το χαρακτηρισμό που οι ίδιοι προσδώσαμε στο είδος μας, αυτό του πολιτισμένου; Πόσο δικαιολογούν την εμμονή με την οποία διαχωρίζουμε το είδος μας από τα υπόλοιπα, προτάσσοντας τη λογική και τον πλούτο των συναισθημάτων που διαθέτουμε;
Αν, ανοίγοντας την ντουλάπα, αντικρύσουμε ένα δερμάτινο πανωφόρι ή ένα γούνινο παλτό και σκύψουμε το κεφάλι από ντροπή ή έστω από ένα αμυδρό ίχνος ενοχής, ας κοιτάξουμε τα παπούτσια που φοράμε, το δερμάτινο κάθισμα στο οποίο καθόμαστε, τα γάντια ή την τσάντα μας. Είναι κι αυτά το ίδιο αιματοβαμμένα…

Περισσότερα εδώ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: