ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ – ΑΡΘΡΑ- ΔΟΚΙΜΙΑ

♦♦♦♦

  • ΜΙΑ ΠΡΑΣΙΝΑΔΑ ΚΑΙ Η ΚΙΤΡΙΝΗ ΚΑΡΤΑ ΤΟΥ ΚΙΟΤΟ

Κι από το τίποτα μπορεί να κρατηθεί κανείς, και σε κάτι λίγο παραπάνω από το τίποτα μπορεί να βρει ένα τρίμμα ελπίδας. Νά. Περπατάς σε δρόμο γνώριμο και το μάτι σου βλέπει ξαφνικά την ανταρσία της φύσης και παρηγοριέσαι: Κάτω ακριβώς από το αυτοκίνητο που βρίσκεται εκεί παρκαρισμένο χρόνια, κάποιος σπόρος, φερτός από τον άνεμο, βρήκε τρυπούλα, ρίζωσε, κι η πρασινάδα τρύπησε την άσφαλτο, αναστήθηκε, απλώθηκε και, αναζητώντας φως, άρχισε να κινείται αργόσυρτα προς το κέντρο του οδοστρώματος. Απ’ το ελάχιστο, απ’ το τίποτα, υψώνεται τώρα ένα μικρό, μικρότατο, από εκείνα που έρχονται να πουν με οτν τρόπο τους  ότι δεν είναι της ποιήσεως μόνο εκείνο το ελυτικό για τον «κόσμο τον μικρό τον μέγα», που κοντεύουμε κι αυτό να το εξουθενώσουμε από την πολλή χρήση.

Λέω «πρασινάδα» γιατί δεν ξέρω το όνομα του φυτού και τη γενιά του, και τα φυτολόγια δε βοηθάνε. Θα μπορούσα να το πω και αγριάδα, όχι επειδή ταιριάζει ως προς το σχήμα, αλλά επειδή μόνο κάτι άγριο μπορεί να βρει το χώμα κάτω από την άσφαλτο, να βρει δυο στάλες νερό, κυρίως δε να βρει την υπομονή και να φάει σιγά σιγά τον ασφάλτινο θώρακα, να ξεπηδήσει παραμυθητικό. Τόσο παραμυθητικό που, έτσι φτάνω να πιστεύω, μέρες τώρα το προσέχουν οι οδηγοί που περνάνε από εκεί, και δεν είναι λίγοι, αφού ο δρόμος την έχει την κίνησή του. Για να μην πατηθεί τρεις βδομάδες τώρα από ρόδα, ίσως να το σέβονται οι γιωταχήδες, τουλάχιστον όσο σέβονται και τα σκυλιά ή τα γατιά (δεν είμαι σίγουρος ότι το ίδιο ισχύει και για τα περιστέρια που έγιναν πετούμενα του εδάφους, δηλητηριασμένα από το πολύ καυσαέριο).

Κι ίσως (λέω τώρα…) δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι ο Δήμος Αθηναίων, και τόσοι άλλοι στο κατόπι του, αφήνει εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα δύο, τρία και τέσσερα χρόνια στο ίδιο σημείο χωρίς να τα μαζεύει με δύο, τρία, τέσσερα προειδοποιητικά αυτοκόλλητα πάνω τους. Όχι, δε γίνεται από αδιαφορία αυτό, αλλά βάσει σχεδίου, οικολογικότητου σχεδίου: Οι υπηρεσίες αφήνουν τα παρατημένα στη θέση τους ώστε να βρίσκουν εκεί καλό τόπο να φυτρώνουν οι πρασινάδες, μήπως κι ανεβεί λιγάκι το κατά κεφαλήν πράσινο, το λιγότερο στην Αθήνα εν συγκρίσει με οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Κι η εκχώρηση άλλωστε του μισού Βοτανικού στον Παναθηναϊκό, από οικολογική ευαισθησία αποφασίστηκε, για να αυξηθεί δηλαδή το πράσινο, έστω των πλαστικών σημαιών και των λαβάρων του «τριφυλλιού».

Για να λέμε βέβαια και του στραβού το δίκιο, πρόσφατα ανακοινώθηκε σχέδιο ανάπλασης του Εθνικού Κήπου, «ενός από τους τελευταίους πνεύμονες της Αθήνας» όπως ειπώθηκε στον συνηθισμένο και πάντοτε άγονο τόνο του μοιρολογιού. Θα δαπανηθού λέει εφτάμιση εκατομμύρια ευρώ για την περίφραξη, συντήρηση κτιρίων, φωτισμό, κτλ. Θαυμάσια. Και τι ακριβώς θα γίνει με τις μεγάλες ποσότητες βαρέων μετάλλων που εντοπίστηκαν από τους ειδικούς σχεδόν παντού στον Εθνικό Κήπο, στι γκαζόν, στην παιδική χαρά, στα μονοπάτια; Τι θα γίνει με τον ψευδάργυρο και το μόλυβδο ( προίκα από τη βιομηχανία και τα αναρίθμητα καταλυτικά αυτοκίνητα που τα συντηρούμε με τις μεθόδους που μας προσφέρει αφειδώς η γνωστή «ελληνική ιδιαιτερότητα»;).

Οπότε, ιδού στις 7 Οκτωβρίου η κίτρινη κάρτα προς την Ελλάδα από την επιτροπή συμμόρφωσης του ΟΗΕ. Για διασυρμό της χώρας μιλουσαν οι τίτλοι, τα ρεπορτάζ και οι περιβαλλοντικές οργανώσεις με την πρώτη κίτρινη του ΟΗΕ, τον Απρίλιο του 2008, ότνα έγινε ορατός ο κίνδυνος να αποβληθεί η Ελλάδα από το Πρωτόκολλο του Κιότο, διότι αδυνατούσε (ή δεν επιθυμούσε) να ολοκληρώσει το σύστημα παρακολούθησης και καταγραφής των αερίων του θερμοκηπίου. Για διασυρμό μιλούν και τώρα, οπότε ο ΟΗΕ γνωστοποιεί ότι παρά το εξάμηνο που μεσολάβησε, τίποτα ουσιαστικό δεν έγινε από το ελληνικό υπουργείο που είναι υπεύθυνο ( στον τίτλο και μόνο) για την προστασία του περιβάλλοντος. Αλλά μόνον όποιος αισθάνεται όντως υπεύθυνος και κάτι προσπαθεί να κάνει με αυτήν την ευθύνη του, αισθάνεται ότι διασύρεται. Κι ένα υπουργείο που δεν τα καταφέρνει καν να εγκαταστήσει ένα σοβαρό σύστημα καταγραφής των ρύπων, πώς να κατορθώσει να αντιμετωπίσει αυτούς τους ρύπους, να κινηθεί προς τη μείωσή τους;

Με τέτοιον δημοτικό και κρατικό σχεδιασμό για τη διάσωση και την ενίσχυση του περιβάλλοντος, πώς να μη φτάσει κανείς να κρεμάσει τις ελπίδες του απο μια πρασινάδα, ή ακόμα κι από την κάπως γλοιώδη αποικία φυκιών που σχηματίζεται πάνω στις πλαστικές σημαδούρες που ποντίζουμε στη θάλασσα. Όχι, καθόλου σίγουρο δεν είναι ότι η φύση μπορεί να αυτοθεραπευτεί ή ότι ο πλανήτης μας έχει τη δύναμη να τα φέρει μόνος του πέρα με τον υψηλό πυρετό που έχει αποκτήσει τελευταία ( και ο οποίος βέβαια δεν είναι «θέλημα θεού» όπως από υστεροβουλία παρά από ευσέβεια ισχυρίζεται η νέα θρησκόληπτη της αμερικανικής πολιτικής σκηνής, η κ. Σάρα Πέιλιν). Και δεν είναι σίγουρο διότι και οι πληγές που έχουμε ανοίξει στον κόσμο που μας υφίσταται είναι υφίσταται  είναι βαθύτατες και συνεχίζουμε να τις πολλαπλασιάζουμε με αυτοκαταστροφική αμεριμνησία.

Απόσπασμα από άρθρο στο ένθετο της εφημερίδας Καθημερινής «Τέχνες και Γράμματα», Κυριακή 19/10/2008

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: