Η Φώκια

Με αφορμή ένα άρθρο στην Καθημερινή της 9/3 σχετικά με την απόφαση της Ε.Ε να απαγορεύσει την εμπορία προϊόντων φώκιας, θα αναφερθούμε στη φώκια, ένα ζώο που αφορά και τη χώρα μας.

Η φώκια είναι θηλαστικό αμφίβιο. Ανήκει στην οικογένεια των φωκιδών, που περιλαμβάνει 19 είδη μεγάλων θαλάσσιων ζώων με παγκόσμια εξάπλωση. Μεταξύ αυτών είναι η κοινή ή μοσχοειδής φώκια, ο θαλάσσιος ελέφας ή φώκια η μακρόρινος, η κυστοφόρος της Κασπίας, ο θαλάσσιος βους που ανεβαίνει ως τις λίμνες του Καναδά, η μεσογειακή φώκια (η φώκη των αρχαίων) που συναντάται και στο Αιγαίο, η γροιλανδική που έχει μαύρες και άσπρες βούλες στο σώμα της, κ.ά.

Οι φώκιες ζουν κυρίως στις βόρειες και πολικές θάλασσες και λίμνες. Το σώμα τους έχει σχήμα ατρακτοειδές (σαν αδράχτι) και μήκος 1,5 -3 μέτρα. Το κεφάλι τους είναι ωοειδές με κοντό λαιμό και αυτιά δίχως πτερύγια . Το δέρμα τους σκεπάζεται με λεπτό και γυαλιστερό τρίχωμα. Τα μπροστινά τους πόδια καταλήγουν σε πέντε δάχτυλα ενωμένα μεταξύ τους με νύχια για να σκαρφαλώνουν στον πάγο και στα βράχια, ενώ τα πίσω πόδια έχουν κατεύθυνση προς τα πίσω ώστε να βοηθούν στην κολύμβηση.Όλες οι φώκιες έχουν κάτω από το δέρμα τους ένα παχύ στρώμα λίπους για να τις προφυλάσσει από το πολικό κρύο των περιοχών όπου ζουν.

Οι φώκιες συνήθως ζουν ομαδικά, αν και κάποια είδη είναι μοναχικά.Κατά την περίοδο της αναπαραγωγής, συγκεντρώνονται σε ομάδες εκατοντάδων ή και χιλιάδων ατόμων. Η εγκυμοσύνη διαρκεί 8-12 μήνες. Η φώκια γεννά  ένα με δύο μικρά και είναι πολύ στοργική μητέρα. Συχνά απομακρύνεται για να αναζητήσει τροφή, όταν όμως επιστρέφει, αναγνωρίζει αμέσως το μικρό της από τη φωνή και τη μυρωδιά ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλα.

Η φώκια τρώει ψάρια, μαλάκια και καρκινοειδή καθώς επίσης και πλαγκτόν. Κολυμπά με ευκινησία και αντέχει πολύ κάτω από το νερό. Στη στεριά η φώκια σέρνεται μάλλον παρά περπατά. Όταν βρίσκεται έξω από το νερό, ξεκουράζεται πάνω σε παγόβουνα ή στους βράχους των ακτών. Οι ναυτικοί που ταξιδεύουν στις ψυχρές θάλασσες την αποκαλούν και σκύλο της θάλασσας γιατί οι φωνές της μοιάζουν με γαβγίσματα. Είναι γενικά πολύ έξυπνα και χαριτωμένα ζώα (και γι αυτό, δυστυχώς, τις αιχμαλωτίζουν και τις εκπαιδεύουν σε τσίρκο και δελφινάρια…).

Εχθροί της φώκιας είναι η αρκούδα, τα μεγάλα αρπακτικά ψάρια, αλλά κυρίως ο άνθρωπος. Δίχτυα, παγίδες, καμάκια, αλλά και ελικόπτερα και πλοία για την επισήμανση των κοπαδιών, είναι τα μέσα που χρησιμοποιούνται για το κυνήγι της. Η φώκια εξολοθρεύεται για το κρέας της  που τρώγεται από πολλούς βόρειους λαούς, το λίπος της  που χρησιμοποιείται στην κατασκευή σαπουνιών, αλλά και για το φωτισμό και τη θέρμανση και το δέρμα της που είναι πολύτιμο γιατί, λείο και αδιάβροχο όπως είναι, έχει μεγάλη εμπορική αξία. Επίσης καταδιώκεται γιατί σκίζει τα δίχτυα των ψαράδων για να τραφεί.

Σήμερα η φώκια θεωρείται είδος που κινδυνεύει και βρίσκεται υπό προστασία.
Η φώκια Monachus-Monachus ή Μεσογειακή φώκια είναι το είδος που συναντάται στη Μεσόγειο.  Στις μέρες μας, ο βιότοπός της έχει περιοριστεί σε μικρά ακατοίκητα νησιά, απρόσιτες βραχώδεις ακτές και σπηλιές. Είναι από τα μεγαλύτερα είδη φώκιας. Χαρακτηριστικό της το δέρμα που καλύπτεται απο μακρύ μαύρο τρίχωμα με ένα άσπρο «μπάλωμα» στην κοιλιά.

Οι κίνδυνοι που την απειλούν είναι πολλοί. Στο παρελθόν κυνηγήθηκε για το λίπος και το δέρμα της. Σήμερα την κυνηγούν οι ψαράδες επειδή καταστρέφει τα δίχτυα τους για να τραφεί.  Το φαινόμενο αυτό, παρόλο που τείνει να μειωθεί σε συχνότητα, εξακολουθεί να εμφανίζεται. Επιπλέον, ο ρυθμός αναπαραγωγής της  είναι μικρός ενώ σημαντική είναι και η βρεφική θνησιμότητα της φώκιας, εξαιτίας της γέννησής της σε περιοχές, όπου οι ανθρώπικες ενοχλήσεις στοο φυσικό της βιότοπο είναι έντονες. Τέλος, η θαλάσσια ρύπανση και η υποβάθμιση των βιοτόπων της συμβάλλουν στη θλιβερή πρωτιά της Μεσογειακής φώκιας στον κατάλογο των απειλούμενων με εξαφάνιση θαλάσσιων θηλαστκών στην Ευρωπαική Ενωση. Υπολογίζεται πως στις μέρες μας έχουν απομείνει λίγες μόνο εκατοντάδες ζώα (περίπου 500) διασκορπισμένα σε ολόκληρη την Μεσόγειο και στις ακτές του Β. Ατλαντικού.
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο, βρήκαμε πολλά βίντεο για το κυνήγι φώκιας που απεικονίζουν εύγλωττα τη σκληρότητα και τη βαρβαρότητα του ανθρώπινου είδους απέναν τι στα ζώα.Είναι τόσο απάνθρωπες οι εικόνες που δε θελήσαμε να τις παρουσιάσουμε στο άρθρο μας.  Παραθέτουμε μόνο σ τη συνέχεια  έγγραφο του Υπουργείου Αλιείας και Ωκεανών του Καναδά σχετικά με το κυνήγι της φώκιας όπου παρουσιάζεται ως τρόπος ζωής και στοιχείο της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας (!!!).

Η Ελλάδα διατηρεί σήμερα τον μεγαλύτερο πληθυσμό φωκών μέσα στη Μεσόγειο, διάσπαρτο σε ολόκληρο το Αιγαίο και το Ιόνιο. Η Μεσογειακή φώκια εξαιτίας της υψηλής της θέσης στην οικολογική πυραμίδα, μπορεί να θεωρηθεί ως δείκτης υγείας του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Η αναγκαιότητα της προστασίας της είναι, επομένως, επιβεβλημένη. Από το 1988 δραστηριοποιείται στον τομέα αυτό η περιβαλλοντική μη κυβερνητική οργάνωση MOm η οποία οργάνωσε και διαχειρίζεται το μοναδικό στη Μεσόγειο Κέντρο Περίθαλψης Μεσογειακής Φώκιας στη Στενή Βάλα Αλοννήσου



«Το παιδί και το δελφίνι»… και άλλες ιστορίες ανείπωτης φρίκης

» Τούτη η ιστορία θα σου φανεί απίστευτη, γιατί μοιάζει με παραμύθι, είναι όμως πέρα για πέρα αληθινή. Μας τη διηγείται ο Πλίνιος, ένας μεγάλος σοφός που ασχολήθηκε κοντά στ΄άλλα και με το βίο των ζώων.

Μια φορά, λέει, στη λιμνοθάλασσα του Λοκρίνου, που ανήκε τότε στην επαρχία της αρχαίας Ιταλικής Καμπανίας, ζούσαν πολλά δελφίνια. Ένα από αυτά πλησίασε μια μέρα στην ακροθαλασσιά, όπου καθόταν και ξεκουραζόταν ένα μικρό αγόρι. Το αγόρι αυτό γύριζε από το σχολείο του που βρισκόταν από την άλλη πλευρά της λιμνοθάλασσας, σε μια μικρή πόλη. Καθώς λοιπόν ήταν κουρασμένο από το δρόμο, κάθισε στην ακρολιμνιά να ξαποστάσει και ο καθαρός αέρας του άνοιξε την όρεξη. Θυμήθηκε πως του είχε περισσέψει λίγο ψωμί από το πρωινό του και κάθισε να το φάει. Ξαφνικά είδε το δελφίνι. Είχε βγάλει το κεφάλι του από τη θάλασσα και κοίταζε το παιδί τρυφερά με τα μικρά ολοστρόγγυλα μάτια του. το αγοράκι, για να παίξει, του πέταξε λίγο ψωμί κι εκείνο άνοιξε το στόμα του και το κατάπιε.

-Θα πεινάει το καημένο, σκέφτηκε το αγοράκι. Ας του ρίξω ακόμα λίγες μπουκιές.

Το δελφίνι πλησίασε πιο κοντά τώρα και με χαριτωμένες κινήσεις βουτούσε στο νερό και ξανάβγαινε ν΄αρπάξει τις μπουκιές που του πετούσε ο μικρός του φίλος. Όταν τελείωσε το ψωμί, το αγόρι του φώναξε:

-Καλό μου δελφίνι, δεν έχω άλλο για σήμερα. Αύριο, θα πάρω περισσ΄τοερο ψωμί μαζί μου κι αν σε συναντήσω εδώ, θα το φάμε παρέα.

Το δελφίνι, σα να κατάλαβε τι του είπε το αγόρι, το περίμενε την άλλη μέρα στο ίδιο μέρος. Σαν το είδε από μακριά, άρχισε να κάνει τούμπες στο νερό, σα να ήθελε έτσι να του φανερώσει τη χαρά του. Το παιδί του έριξε πάλι αρκετές μπουκιές ψωμί και το δελφίνι τις άρπαζε ευχαριστημένο για την αναπάντεχη τύχη του. Αυτό έγινε και την άλλη μέρα και την παρ΄άλλη, ώσπου το παιδί και το δελφίνι έγιναν δυο αχώριστοι φίλοι. Το δελφίνι πλησίαζε πια τόσο κοντά στην ακτή, που το αγοράκι άπλωνε τα χέρια του και του χάιδευε τη ράχη.

Στο σχολείο, είχε μάθει για τον Αρίωνα, τον ξακουσμένο μουσικό, και την ιστορία του, πώς δηλαδή τον έφερε ένα δελφίνι στην στεριά πάνω στη ράχη του.  – Εκεί, στην απέναντι στεριά, βρίσκεται το σχολείο μου! σκέφτηκε καθώς θυμήθηκε την ιστορία του Αρίωνα. Κάθε μέρα πηγαίνω κι έρχομαι τόσο δρόμο και κουράζομαι πολύ… Γιατί τάχα; Το καλό μου δελφίνι θα μου αρνηθεί να με περάσει απέναντι, καθισμένο στη ράχη του;

Το δελφίνι, σα να μάντεψε τη σκέψη του παιδιού, πλησίασε περισσότερο στην αμμουδιά. Το αγοράκι τότε, με ένα επιδέξιο πήδημα, βρέθηκε στη ράχη του. Γρήγορο σαν αστραπή το δελφίνι, άρχισε να κολυμπά στην επιφάνεια της λιμνοθάλασσας και σε λίγα λεπτά έφτασε στην απέναντι ακτή. Το παιδί, καευχαριστημένο από το απροσδόκητο ταξίδι, ξεπέζεψε από τη ράχη του δελφινιού, πήδησε στο μώλο και φώναξε:

-Σ΄ευχαριστώ, καλό μου δελφίνι, δεν ξέρεις πόσο γρήγορα και ξεκούραστα θα πάω σήμερα στο σχολείο! Όταν σχολάσω να με περιμένεις εδώ.

Και στ΄αλήθεια! Όταν σχόλασε το παιδί και τράβηξε προς την ακρογιαλιά, βρήκε το δελφίνι το φίλο του να τον περιμένει! Χωρίς να διστάσει, ανέβηκε πάλι στη ράχη του και σε λίγο το δελφίνι, ζωντανή βαρκούλα, τον είχε περάσει απέναντι.Ύστερα, άρχισε να στριφογυρίζει στη ακτή κοντά, σαν να περίμενε κάτι.

Το παιδί, που μάντεψε αμέσως τι ήθελε, έβγαλε από το καλάθι του ένα μεγάλο κομμάτι ψωμί και τάισε με το χέρι του το δελφίνι.

Αυτή η ιστορία συνεχίστηκε για πολλούς μήνες, Μια μέρα όμως, το αγόρι δε φάνηκε στην ακρολιμνιά. Το δελφίνι περίμενε υπομονετικά ως το ηλιοβασίλεμα και ξαναγύρισε στην ίδια θέση το άλλο πρωί. Και πάλι το αγόρι δε φάνηκε! Τι να΄γινε τάχα; Αλίμονο… Κειτόταν βαριά άρρωστο στο κρεβατάκι του. Τόσο βαριά, που δε γλίτωσε το θάνατο… Άδικα το δελφίνι από τότε περίμενε κάθε πρωί στην ακτή. Το παιδί, ο μικρός του φίλος, δε θα ξαναρχόταν ποτέ πια… Τότε κατάλαβε πως κάτι κακό έπαθε.

Οι περαστικοί διαβάτες το έβλεπαν να κολυμπάει ανόρεχτα κοντά στην ακρογιαλιά. Το΄βλεπαν με δακρυσμένα μάτια, γιατί ήξεραν τη φιλία του με το αγοράκι. Πολλοί του πετούσαν κομμάτια ψωμί και μικρά ψάρια. Μα το δελφίνι δεν άγγιζε τίποτε. Περίμενε να έρθει το παιδί, ο μικρός του φίλος, να το ταίσει. Ώσπου μια μέα, αφο΄άδικα τόσο καιρό περίμενε, πέθανε από τη θλίψη και την πείνα.

Οι ψαράδες έσυραν το άψυχο σώμα του στο γιαλό. Αυτό το δελφίνι, είπαν, θα ταφεί σαν άνθρωπος.

Έσκαψαν ένα λάκο στην αμμουδιά κι άφησαν τα κύματα της λιμνοθάλασσας να νανουρίζουν τον αιώνιο ύπνο του.»

Έτσι διαβάζαμε στο βιβλίο της Αντιγόνης Μεταξά «Ζώα του Θρύλου και της Ιστορίας», (εκδόσεις Μ. Πεχλιβανίδη και Σια, 1968, από το προσωπικό αρχείο της γράφουσας), πριν από σαράντα χρόνια, τότε που οι απλές ιστορίες με ζώα δε θεωρούνταν ξεπερασμένες.

ΙΣΩΣ  ΚΑΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΟ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙ ΣΤΑ ΙΑΠΩΝΙΚΑ, ΤΑ ΝΟΡΒΗΓΙΚΑ , ΤΑ ΙΣΛΑΝΔΙΚΑ Ή ΣΤΑ ΔΑΝΙΚΑ!!!… Γιατί, αν ίσως, το διαβάσουν σ΄αυτές τις χώρες, όπου η σφαγή των δελφινιών στηρίζει το εμπόριό τους, θα κατανοήσουν το μέγεθος της βαρβαρότητας και της ανηθικότητας με την οποία λειτουργούν απέναντι στα θηλαστικά αυτά.

Σήμερα:

  • 8.000 δελφίνια στη Μεσόγειο θανατώνονται παρασυρόμενα από τα αφρόδιχτα των ιταλικών ψαράδικων.
  • 20.000 δελφίνια σκοτώνονται παγκοσμίως κατά την αλιεία του τόνου, μια που κολυμπούν πάνω από τους τόνους.
  • Μόνο 8 ζευγάρια δελφίνια έχουν μείνει πια στο Ιόνιο Πέλαγος.
  • 2οοο δελφίνια σκοτώνονται κάθε χρόνο στο λιμάνι της ιαπωνικής πόλης  Ταϊτζί στα πλαίσια μιας παράδοσης 400 χρόνων την οποία υποστηρίζει κι η κυβέρνηση της χώρας.

Με κεντρικό θέμα αυτή τη γενοκτονία, ο φωτογράφος του National Geographic και σκηνοθέτης Λούι Ψυχογιός γύρισε την ταινία με τίτλο » Ο κόλπος των δελφινιών» ( «The cove» ), η οποία προβλήθηκε και στο 5Οο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης την περασμένη χρονιά. Η ταινία γυρίστηκε, σύμφωνα με συνέντευξη του ίδιου στο περιοδικό  Κ  της Καθημερινής(24/1/10), με θερμικές και κρυφές κάμερες, ελεύθερους δύτες, ακτιβιστές, ακόμη  και σέρφερ, προκειμένου να καταγραφούν οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες της σφαγής των δελφινιών.  Στην επίσημη  σελίδα της ταινίας μπορεί κανείς να βρει πληροφορίες σχετικά ή να αγοράσει την ταινία.

Οι φωτογραφίες που βρήκαμε στο διαδίκτυο είναι συνταρακτικές. Και αφορούν όλες τις χώρες που προαναφέρθηκαν:

Τα βίντεο είναι το ίδιο σκληρά:

Το δελφίνι είναι σαρκοφάγο κήτος με ιδιαίτερες ικανότητες επικοινωνίας. Ζει σε πολυπληθή κοπάδια και είναι ταχύτατο: μπορεί να διανύσει 50 χλμ/ώρα.   Σήμερα υπάρχουν 38 είδη στον πλανήτη και άλλα 4 που συναντώνται μόνο σε κάποια μεγάλα ποτάμια.  Σύμφωνα με τις μελέτες, έχουν δικό τους χαρακτήρα και υψηλή ευφυία, όπως το ρινοδέλφινο της περιοχής μας. Ζώο ιδιαίτερα αγαπητό σε όλες τις ηλικίες και σε όλες τις κουλτούρες, εμφανίζεται σε μύθους και ιστορίες διαφόρων πολιτισμών. Χαρακτηρίζεται για την κοινωνικότητά του και χρησιμοποιείται πολύ στα δελφινάρια με διάφορα νούμερα μετά από σκληρή εκπαίδευση που σε τίποτε δε διαφέρει από τις συνθήκες που επικρατούν στα τσίρκο για τα υπόλοιπα ζώα.

Για όσους επιθυμούν να ψηφίσουν ενάντια στα δελφινάρια και την εξόντωση των δελφινιών, υπάρχουν διάφορες σελίδες σχετικές στο διαδίκτυο. Επίσης, ενδιαφέρον υλικό υπάρχει σ΄αυτή την ομάδα και σ΄αυτήν την ομάδα στο Facebook.

Και κλείνοντας, αναφέρουμε τα λόγια του Έλληνα ποιητή Οππιανού σχετικά με τα δελφίνια στο έργο του ‘ Φυσική Ιστορία’:

«ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΩΝ ΔΕΛΦΙΝΙΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΗΘΙΚΟ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΝΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΔΕΛΦΙΝΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΠΙΑ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΣΑΝ ΚΑΛΟΣ ΘΥΣΙΑΣΤΗΣ ΟΥΤΕ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΟΥΣ
ΒΩΜΟΥΣ ΤΟΥΣ ΜΕ ΚΑΘΑΡΑ ΧΕΡΙΑ ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΝΑ ΜΟΛΥΝΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΜΟΙΡΑΖΟΝΤΑΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΕΓΗ.»

Η δραματική ιστορία των δελφινιών (που, δυστυχώς, αφορά και πολλά ακόμα ζωικά είδη) δεν αντανακλά μόνο τη σκληρότητα και την αναλγησία του ανθρώπινου είδους προς τα υπόλοιπα, αλλά και την έλλειψη σεβασμού προς την ωκεάνια ζωή, τη φύση και τις ισορροπίες της γενικότερα.

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ

Τα παλιά μέλη της ομάδας μας μάς θυμούνται και, κυρίως, δεν σταματούν να δραστηριοποιούνται για το περιβάλλον. Αυτή είναι και η μοναδική μας προσδοκία αλλά και η μεγαλύτερή μας χαρά από την περιβαλλοντική εκπαίδευση. Έτσι, με ιδιαίτερη χαρά δημοσιεύουμε τις εργασίες που μας έστειλε το παλιό μέλος της ομάδας Koni  σε μορφή ppt με κεντρικό θέμα την ομορφιά αυτού του τόσο ταλαιπωρημένου πλανήτη.

Μπορείτε να τις δείτε εδώ:   earth1 ,animaux, simfonia

Βοτανικός Παράδεισος

Η Χλωρίδα, θεά της βλάστησης στην ελληνική μυθολογία, βοηθούμενη από τις Ώρες, τις κόρες της Θέμιδος και του Δία, φρόντισαν να φυτρώσουν στη χώρα μας 5.500 φυτά και από αυτά τα 950 είναι ενδημικά, δηλαδή δεν συναντώνται πουθενά αλλού στον κόσμο. Οι αριθμοί αυτοί είναι μεγαλύτεροι από τους αντίστοιχους οποιασδήποτε άλλης ευρωπαϊκής χώρας, παρ΄όλη τη μικρή έκταση της χώρας μας.

Το 27% των ενδημικών φυτών όλης της Ευρώπης βρίσκεται στην Ελλάδα. Η θέση μας συμπίπτει με το όριο εξάπλωσης πολλών ενδημικών ειδών και των τριών ηπείρων. Φυτά της Ασίας φυτρώνουν μέχρι και στα ανατολικά μας νησιά, άλλα, της Ευρώπης, μέχρι και στα βόρεια σύνορά μας. Κάποια της Αφρικής στη Ρόδο , στην Κρήτη και την Κάρπαθο, ενώ ορισμένα της Δυτικής Μεσογείου μέχρι και στα Ιόνια νησιά. Στη βιοποικιλότητα συμβάλλει σημαντικά και η αισθητάη διαφοροποίηση του κλίματος από το Βορρά προς το Νότο. Η γεωγραφική απομόνωση των νησιών μας δημιούργησε ευνοϊκό πεδίο για την ανάπτυξη πολλών ειδών και ιδιαίτερα στην Κρήτη, όπου βρίσκεται το ένα τέταρτο όλων. Κάθε χρόνο, πολλά νέα είδη περιγράφονται και άλλα, που δε γνωρίζαμε ότι υπάρχουν στη χώρα μας, εντοπίζονται.

Όμως συγχρόνως, εξαιτίας κυρίως της οικιστικής ανάπτυξης, πολλά είδη απειλούνται με εξαφάνιση. Η ξηρασία, αποτέλεσμα της γενικότερης αλλαγής του κλίματος, είναι μια πρόσθετη απειλή, ιδίως για τις νοτιότερες περιοχές. Παρ΄ όλα αυτά παραμένουμε ο βοτανικός παράδεισος της Ευρώπης. Πολλά από τα πιο όμορφα αγριολούλουδά μας φυτρώνουν σε απομονωμένες χαράδρες και ορθοπλαγιές, μέρη που δύσκολα προσεγγίζονται, αλλά υπάρχουν κι άλλα που βγαίνουν και δίπλα από τους δρόμους και ποτέ δεν κάναμε τον κόπο να σκύψουμε και να τα παρατηρήσουμε.

Μερικά είναι τόσο σπάνια, που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Αγριολούλουδα που δε φυτρώνουν σε κάποια απομονωμένη τροπική ζούγκλα, αλλά και σε μια μικρή γωνιά της Ελλάδας συμπεριλαμβάνονται στα ωραιότερα του κόσμου.

Από την Αναστασία Π.

Οι ανανεώσιμες μορφές ενέργειας στην Ελλάδα

Σε μια εποχή όπου το μέλλον όλων των λαών και του πλανήτη είναι αβέβαιο, ο πληθυσμός της γης αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς και οι μη ανανεώσιμες πηγές ενέρειας εκλείπουν μέρα με τη μέρα, κρίνεται απαραίτητο να χρησιμοποιούνται ανανεώσιμες μορφές ενέργειας όπως η αιολική, η ηλιακή, η ενέργεια του νερού και η γεωθερμική.

Στην Ελλάδα υπάρχει εκμετάλλευση των ΑΠΕ σε πολλές περιοχές, όμως δεν είναι επαρκής. Υπάρχουν αιολικά πάρκα σε διάφορα μέρη της χώρας μας, όπως στη Στερεά Ελλάδα, στην Κρήτη και στα νησιά του Αιγαίου όπου οι ταχύτητες του ανέμου είναι 6-7m/sec. Το κόστος της παραγόμενης ενέργειας είναι ιδιαίτερα ικανοποιητικό και μπορεί να καλύψει ένα μεγάλο με΄ρος των ηλεκτρικών αναγκών.

Επίσης ένα άλλο είδος ενέργειας που αξιοποιείται στη χώρα μας είναι η ηλιακή. Για την Ελλάδα η εξοικονόμηση που ήδη συντελείται είναι πολύ σημαντική. Οι εγκατεστημένοι ηλιακοί θερμοσίφωνες εξοικονομουν ήδη 1,1 δισ. κιλοβατώρες το χρόνο, όση ενέργεια παράγει δηλαδή ένας συμβατικός σταθμός ηλεκτροπαραγωγής, ισχύος 200 MW.

Όσον αφορά τη γεωθερμική ενέργεια, η Ελλάδα είναι πολύ ευνοημένη. Γεωθερμικά πεδία υψηλής ενθαλπίας έχουν εντοπιστεί στη Μήλο, στη Νίσυρο, στην Κίμωλο, στη Σαντορίνη, στην Κω, στη Λέσβο, κλπ όπως επίσης και στην Ανατολική Μακεδονία και στην Θράκη. Όμως, παρά το μεγάλο γεωθερμικό δυναμικό της χώρας, η αξιοποίηση της γεωθερμικής ενέργειας στην Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Δεν υπάρχει καμία εγκατάσταση ηλεκτροπαραγωγής. Χρησιμοποιείται μόνο άμεσα για λουτροθεραπεία, θέρμανση θερμοκηπίων, ξήρανση αγροτικών προϊόντων, κλπ.

Η εκμετάλλευση της ενέργειας του νερού στην Ελλάδα γίνεται σε μεγάλο βαθμό. Υπάρχουν φράγματα και υδροηλεκτρικά εργοστάσια στα Κρεμαστά, στη λίμνη Πλαστήρα, στις πηγές του Αώου, στο Πουρνάρι της Άρτας, στον Άγρα και τον Εδεσσαίο στην Πέλλα, στο Πολύφυτο, τη Σφηκιά και τα Ασώματα στην περιοχή μας καθώς και στο Νέστο.

Η αξιοποίηση των ΑΠΕ επιφέρει μια σειρά θετικών αποτελεσμάτων για την ανάπτυξη μιας χώρας και έχει πολλά ωφέλη, πράγμα το οποίο πρέπει να συνειδητοποιήσουμε. Τα σημαντικότερα είναι: νέες θέσεις εργασίας, εξοικονόμηση χρημάτων και, το σπουδαιότερο, εξοικονόμηση ενέργειας και κατ’ επέκταση, προστασία του περιβάλλοντος.

Μιχάλης Κ.

(εργασία στη Βιολογία)

Save yourself…

Ο πλανήτης μας είναι μοναδικός. Εμείς είμαστε μοναδικοί. Τα πάντα γύρω μας είναι μοναδικά. Πρέπει όλοι μας να τα σκεφτόμαστε και να τα αγαπάμε. Δεν πρέπει να τα καταστρέφουμε γιατί είναι όλα τους κομμάτι του εαυτού μας.

Πολλές φορές βρεθήκαμε σε ένα δάσος και νοιώσαμε αγαλλίαση,το νοιώσαμε σαν ένα κομμάτι του εαυτού μας. Ας επιτρέψουμε να το νοιώσουν και οι επόμενες γενιές.

Πριν κάνουμε οτιδήποτε κακό ας το σκεφτούμε. Χθες πέθανε ένα παιδί από πυροβολισμό αστυνομικού,καθημερινά πεθαίνουν χιλιάδες παιδιά για διάφορους λόγους,το περιβάλλον πεθαίνει κι αυτό. Έστω για μια στιγμή ας σκεφτουμε ότι ίσως να έχουμε φταίξει και εμείς για αυτό. Ας σώσουμε ένα κομμάτι του πλανήτη,τους αν8ρώπους του,ας σώσουμε τον εαυτό μας!

Για να ζήσουμε χρειαζόμαστε το φως του ήλιου, είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Για να ζήσουμε χρειαζόμαστε το νερό, είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας. Για να ζήσουμε χρειαζόμαστε τους ανθρώπους, είναι κομμάτι του εαυτού μας.

Δεν κάνουμε σχεδόν τίποτα για να τα προστατέψουμε. Ακόμα και αν είναι ένα κομμάτι του εαυτού μας!!!

Ας κάνουμε κάτι για το περιβάλλον.

Ας το κάνουμε δώρο στον εαυτό μας για τα Χριστούγεννα!

Από την Ηλέκτρα Κ.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΓΟΥΝΑΣ

Η εκτροφή γουνοφόρων ζώων ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα. Από τότε και μέχρι τις μέρες μας, έχει μετατραπεί σε μια ιδιαίτερα κερδοφόρο βιομηχανία. Οι χώρες στις οποίες ανθεί είναι η Δανία, η Φινλανδία, η Ολλανδία και οι χώρες της Βαλτικής στην Ευρώπη. Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και η Αργεντινή με τη μορφή οικογενειακών επιχειρήσεων. Τέλος, η Ρωσία και η Κίνα, χώρες στις οποίες παρατηρείται οικονομική ανόρθωση σε ορισμένες κοινωνικές ομάδες με αποτέλεσμα να έχει εκτιναχθεί στα ύψη ο παγκόσμιος τζίρος λόγω της αυξημένης ζήτησης, αλλά και να υιοθετούνται πρακτικές παράνομες και απάνθρωπες (όπως οι χιλιάδες σκύλοι και γάτες που σκοτώνονται στην Κίνα και το τρίχωμά τους χρησιμοποιείται ένθετο μέσα σε κάποιες γούνες, εν αγνοία των καταναλωτών).
Η βιομηχανία γούνας αποτελεί ένα τρίπτυχο βαναυσότητας: η σύλληψη των άγριων ζώων με παγίδες, η αναμονή σε καθεστώς αιχμαλωσίας και τελικά η θανάτωσή τους.
Σήμερα, 10 εκατομμύρια ζώα παγιδεύονται κάθε χρόνο για τη γούνα τους. Παράλληλα, παγιδεύονται και άλλα, όπως σκίουροι, σκύλοι, μεγάλα πουλιά, κ.α. που δεν προορίζονται για τη βιομηχανία γούνας. Σε 88 χώρες η χρήση παγίδας έχει απαγορευτεί γιατί οδηγεί το ζώο σε αργό και βασανιστικό θάνατο. Πανικόβλητο και στην προσπάθειά του να απελευθερωθεί, το παγιδευμένο ζώο συχνά αυτο-ακρωτηριάζεται με αποτέλεσμα να πεθαίνει από αιμορραγία ή σηψαιμία λίγο αργότερα. Οι χώρες που επιτρέπουν ακόμη τη χρήση παγίδας είναι ( όλως τυχαίως;) οι ίδιες που έχουν και τη μεγαλύτερη ζήτηση και παραγωγή γούνας σήμερα.
Οι άθλιες συνθήκες αιχμαλωσίας κάτω από τις οποίες προσπαθούν να επιβιώσουν τα γουνοφόρα ζώα, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στο φαινόμενο του κανιβαλισμού, σε στρες και σε νευρωτικές συμπεριφορές. Έχουν γίνει αναρίθμητες μελέτες για τη βελτίωση των συνθηκών, όπως πιο ευρύχωρα κλουβιά και καλύτερα υλικά, ύπαρξη καταφυγίων, δυνατότητα για κολύμπι ή σκάψιμο που θα απάλυναν κάπως το μαρτύριο των ζώων. Όμως το κόστος έτσι αυξάνει σημαντικά, κάτι μάλλον δυσβάστακτο για τις μικρές επιχειρήσεις και εντελώς περιττό για ορισμένες διάτρητες συνειδήσεις.
Η θανάτωση, που θα ‘πρεπε τελικά να αποτελεί τη λύτρωση για το ζώο, είναι μια αναπαραγωγή μεθόδων βασανισμού που εφαρμόστηκαν κατά την ιστορική πορεία του ανθρώπινου είδους και που έχουν καταδικαστεί ως αποτροπιαστικές και φρικαλέες από εμάς τους ίδιους. Χτυπήματα στο κεφάλι με ρόπαλα, ηλεκτροσόκ πάνω σε ψυχρά τραπέζια για να μην υποβαθμιστεί η ποιότητα του τριχώματος, ασφυξία μέσα σε κιβώτια μετά από 15 αγωνιώδη λεπτά, και – η κορύφωση της θηριωδίας ( αν και δεν θα ‘πρεπε να λέγεται έτσι, γιατί » απ’ όλα τα έμψυχα θηρία που έχουνε και νου, το πιο άθλιο είναι ο άνθρωπος «, μια παράφραση στίχων της Ιλιάδας, Ρ στ.446-447 )
– το ζωντανό γδάρσιμο… Μια βόλτα στο Διαδίκτυο μπορεί να συγκλονίσει ακόμη και τον πλέον φανατικά και ανερυθρίαστα αδάφορο ως προς αυτήν τη γενοκτονία, αν βέβαια αντέξει τις σκληρές εικόνες που θα αντικρύσει.
Τι είναι τελικά αυτό που δικαιολογεί τέτοιες συμπεριφορές; Η ανάγκη για προστασία από το κρύο είναι μια σαθρή δικαιολογία που καταρρίπτεται πολύ εύκολα μια που τα νέα υλικά των ενδυμάτων είναι εξίσου ζεστά, ελαφριά, εύκολα στους χειρισμούς και σαφώς οικονομικότερα. Δυστυχώς, λοιπόν, απομένουν η επιδειξιομανία και η ματαιοδοξία
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η βιομηχανία γούνας συμβάλλει τα μέγιστα σε κάποιες οικονομίες. 117.000 επιχειρήσεις που σχετίζονται ποικιλοτρόπως με τη γούνα προσφέρουν εργασία σήμερα σε περισσότερους από 1 εκατομμύριο εργαζόμενους. Ο τζίρος παγκοσμίως έχει ξεπεράσει τα 12 δισ. δολλάρια ετησίως.
Η στάση μας αυτή όμως, στην ουσία η στάση ενός κυρίαρχου είδους προς τα υποτελή και υποδεέστερα, πόσο άραγε δικαιώνει το μεγαλείο της ανθρώπινης φύσης που τόσο συχνά επικαλούμαστε; Πόσο επιβεβαιώνει το χαρακτηρισμό που οι ίδιοι προσδώσαμε στο είδος μας, αυτό του πολιτισμένου; Πόσο δικαιολογούν την εμμονή με την οποία διαχωρίζουμε το είδος μας από τα υπόλοιπα, προτάσσοντας τη λογική και τον πλούτο των συναισθημάτων που διαθέτουμε;
Αν, ανοίγοντας την ντουλάπα, αντικρύσουμε ένα δερμάτινο πανωφόρι ή ένα γούνινο παλτό και σκύψουμε το κεφάλι από ντροπή ή έστω από ένα αμυδρό ίχνος ενοχής, ας κοιτάξουμε τα παπούτσια που φοράμε, το δερμάτινο κάθισμα στο οποίο καθόμαστε, τα γάντια ή την τσάντα μας. Είναι κι αυτά το ίδιο αιματοβαμμένα…

Περισσότερα εδώ